Orzechy włoskie

Charakterystyka

Orzech włoski (Juglans regia L.) – gatunek drzewa liściastego z rodziny orzechowatych.

Jądra nasion – powszechnie dostępne jako orzechy włoskie łuskane – są otoczone brązową łupiną zawierającą przeciwutleniacze. Przeciwutleniacze chronią bogate w olej nasiona przed tlenem atmosferycznym, zapobiegając jełczeniu. [1]

Jądra orzecha są bogate w tłuszcz, wykazują typową dla gatunku delikatną maślaną konsystencję, intensywny aromat oraz subtelną goryczkę z lekko cierpkim posmakiem, co stanowi jego cechę sensoryczną wyróżniającą go na tle innych orzechów.

Orzechy włoskie na świecie

W stanie dzikim jest szeroko rozprzestrzeniony w ciepłym klimacie umiarkowanym Starego Świata – występuje w południowej Europie, południowo-zachodniej, środkowej i wschodniej Azji[1] oraz północno-zachodniej Afryce. Jako gatunek rodzimy wskazywany jest jednak tylko dla południowo-zachodniej Azji[1].

Produkcja

Chiny są światowym liderem ze stabilnymi zbiorami na poziomie ok.682 000 ton, co stanowi ponad 55% światowej produkcji orzechów włoskich.

Na kolejnych miejscach plasują się Stany Zjednoczone, Chile, Ukraina.

Mniejszymi zbiorami mogą się też pochwalić Rumunia, Turcja, Iran, Indie, Francja, Argentyna, Mołdawia, Hiszpania, Włochy, Węgry, Australia i inne kraje. Orzechy włoskie rosną także w Polsce.

Orzech Chandler to najpopularniejsza i najszerzej uprawiana odmiana komercyjna na świecie, znana z wysokiej jakości, jasnych pestek i łatwo pękających łupin. Wyhodowana w Kalifornii, dominuje na rynku komercyjnym dzięki wysokiej wydajności i doskonałemu, łagodnemu smakowi.

Właściwości odżywcze

Nasiono orzecha włoskiego jest bardzo bogatym źródłem wielonienasyconego kwasu tłuszczowego omega-6: kwasu linolowego (34,59 g na 100 g) oraz kwasu omega-3: α-linolenowego. Orzech bogaty jest również w potas, fosfor, magnez, cynk, mangan i jod. Zawiera sporo folianów oraz witamin z grupy B. Orzechy włoskie są bogatym rezerwuarem aminokwasów[2].

Przechowywanie

Orzechy włoskie, podobnie jak inne orzechy, muszą być prawidłowo przetwarzane i przechowywane.

Idealna temperatura do długotrwałego przechowywania orzechów włoskich wynosi od −3 do 0°C przy niskiej wilgotności powietrza, zarówno w warunkach przemysłowych, jak i domowych.

Orzechy włoskie najlepiej przechowywać w temperaturze poniżej 20°C przy niskiej wilgotności powietrza. Temperatury powyżej 30°C i wilgotność powyżej 70% mogą prowadzić do szybkiego psucia się produktu.

Niewłaściwe przechowywanie sprawia, że ​​orzechy włoskie są podatne na inwazje owadów. Powyżej progu wilgotności 75% mogą tworzyć się grzyby pleśniowe uwalniające aflatoksynę.[ 1 ]

Zastosowanie

Orzechy włoskie w naturalnej, nieobranej formie zachwycają autentycznym smakiem i oferują szerokie możliwości kulinarnego zastosowania. Są bardzo popularne ze względu na swój charakterystyczny, wyrazisty, lekko gorzkawy smak.

Produkt dedykowany dla przemysłu spożywczego – jako składnik wyrobów cukierniczych, piekarskich, gotowych mieszanek śniadaniowych, batonów funkcjonalnych, a także jako surowiec do tłoczenia oleju. Doskonale sprawdza się również jako komponent w potrawach oraz jako szybka i sycąca przekąska, dodatek do jogurtu, owsianki, domowego musli czy granoli. Delikatne podprażenie na patelni lub w piekarniku dodatkowo wydobywa ich aromat, dzięki czemu świetnie sprawdzają się jako dodatek do sałatek czy dekoracja deserów - orzechy włoskie prażone.

Orzechy włoskie można także zmielić lub kupić gotową mąkę orzechową i wykorzystać w domowych wypiekach – w ciastach, ciasteczkach czy świątecznych słodkościach – wzbogacając je o głęboki, orzechowy smak i wartości odżywcze.

Pomysły

Baklava, Muhummara, wegańskie sery z nasion i orzechów. Nalewki lub masło orzechowe. W naszym sklepie można znaleźć między innymi krem z orzechów włoskich, który sprawdzi się jako smarowidło do kanapek lub dodatek do ciasteczek czy innych deserów.

Literatura:

1. Wikipedia - Orzech włoski https://pl.wikipedia.org/wiki/Orzech_w%C5%82oski

2. Hanna Kunachowicz; Beata Przygoda; Irena Nadolna; Krystyna Iwanow: Tabele składu i wartości odżywczej żywności. Wyd. II zmienione. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2018, s. 671. ISBN 978-83-200-5311-1.